ყველა სხვა ბლოგის თავზეც გავიარე
ჩეთვის მძიმეა ამისი წერა. თუ რატომ, თანდათან მიხვდებით.
89-ში დავიბადე და 90-იანების გაჭირვებაში ვიზრდებოდი ბევრ ჩემ თანატოლთან ერთად. ცხოველები ყოველთვის მიყვარდა მათთან თამაშიც.
დღეს წარმოგიდგენიათ რომელიმე ნორმალური მშობელი, ვინც თავის 5-10 წლის ბავშვს ეზოში გაუშვებს, ეცოდინება, რო იქ ქუჩის ძაღლებთან თამაშობს, თან ამის ნებასაც დართავს და არც ინერვიულებს? ჩემ დროს, ჩემ ეზოში ეს ნორმალური ამბავი იყო. მეც ალბათ ბავშვებთან თამაშზე უფრო მეტად ეზოს “დვარნიაშკებთან” ვთამაშობდი.
არ ვიცი რამდენად შეესაბამება რეალობას. ჩემი ეგაა. თქვენებზე თქვენთვითონ გადაწყვიტეთ :>
პლუსები:
+ დაბადების დღე გაზაფხულზე
+ იმპულსური
+ ემოციური
მინუსები:
- ფეთქებადი ხასიათი
- ეჭვიანი
- აგრესიული (ჯობია არც ეცადოთ მასთან კამათს)
თუ “გოძილას” უკუღმა ვუყურებთ, ეს იქნება ფილმი გიგანტურ მონსტრზე, რომელიც ქალაქის ნანგრევებიდან აშენებაში ეხმარება ხალხს, შემდეგ კი მთვარის სიარულით (moonwalk) მიდის ზღვაში.
“ბენჯამინ ბატონის უცნაურ ისტორიას” თუ ვუყურებთ უკუღმა, ეს იქნება ფილმი უბრალო ადამიანზე, რომელიც ცხოვრობს და ბერდება.
გამარჯობა ნინო! შენ თუ ეს წერილი მიიღე, ესეიგი მოაღწია შენამდე. თუ ვერ მიიღე, გამაგებინე და თავიდან მოგწერ. მე ნელა ვწერ, იმიტომ რომ ვიცი შენ ჩქარა ვერ კითხულობ.
1. მე სულ რაღაც 10-15 წელი ვიცოცხლებ. შენთან ყოველი განშორება ჩემთვის მტკივნეული იქნება. იფიქრე ამაზე მანამ სანამ მიყიდი. Read more of this post
პანდა
როდესაც ოქროსფერ რეტრივერზე ვწერდი პოსტს, იქ დავწერე
საწყალ ჰასკებს რო ყიდულობენ და სახლებში ჰყავთ, მეცოდენიან ხოლმე
მაგრამ ეხლა მეთვითონ ვარ ჰასკის ბედნიერი მფლობელი. და მინდა გითხრათ რო ჩემი ჰასკიც მშვენივრად გრძნობს სახლში თავს. ჩვენ აგერ უკვე თითქმის 2 თვეა ერთად ვცხოვრობთ, გვძინავს, ვჭამთ, ვსეირნობთ დილა-საღამოს და ნებისმიერ ამინდშიც. ერთხელ გამოფენაზეც ვიყავით მარა როგორც დამთვალიერებლები და არა როგორც მონაწილეები. ამ ჩვენი გასეირნებების დროს, არამარტო სხვადასხვა ცხოველებს, ზოგჯერ ადამიანებსაც ვხვდებით ხოლმე, რომელთაგანაც ბევრი უბრალოდ შეხედვით არ კმაყოფილდება, მოდის ჩვენთან და ათას კითხვას გვისვამს. მარა 100 კაციდან რომლებიც ჰასკის დაინახავენ და დაიძახებენ:
_ “ვაა! რა ლამაზი ძაღლია”, 90 კაცი შემდეგ კითხვას ამას სვამს:
_ “ლაიკაა ხო?”
_ “არა, ციმბირული ჰასკი” ვუპასუხებთ 90-ვეჯერ. 7 კაცი იკითხავს, რო გერმანული ნაგაზია, ან მგელ-ძაღლა…ხოლო ის 3 კაცი ვისაც არც ლაიკა ეგონება, არც გერმანული ნაგაზი და არც მგელ-ძაღლა, იტყვიან:
_ “რა ლამაზი ძაღლია, ჰასკია ხო?”, ეს სამი ადამიანი გაკვირვების და სიხარულის გამო გვამახსოვრდება. მაგრამ უმეტეს შემთხვევაში ესენიც ჰასკის უბრალოდ ზედაპირულად იცნობენ.
იმათთვის, ვინც ჟურნალის ყდაზე ნახავს ჰასკის და იტყვის “რა ლამაზი ძაღლია!”, ასევე მათთვის ვისაც ოდესმე შევხვედრივართ და შევხვდებით გარეთ, ამ პოსტით ყველა კითხვაზე ვუპასუხებთ.
მაშ ასე, 100 კაცი და მათ კითხვებზე ჩვენი პასუხები
პოლიტიკოსები, მსახიობები, მუსიკოსები, სპორტსმენები და აბსოლუტურად ყველა, ამ საზარელი ვიდოების ნახვის შემდეგ განცხადებას ერთი პათოსით აკეთებს: "ამას ქართველი კაცი აკეთებდა?"
მსგავსი პათოსი მეც გავუშვი ჩემს სტატუსად, სადაც გულწრფელად ვკითხულობდი, სად გაიზარდნენ ეს ადამიანები, რომ ადამიანობა არ შერჩენოდათ და სამსახურიდან გამოსულები როგორ ურთიერთობდნენ სხვა ადამიანებთან. ჩემს შეკითხვას სხვადასხვა პასუხები მოჰყვა. ერთმა დაწერა, რომ ეს ადამიანები "ბავშვობაში იჩაგრებოდნენ და ახლა ბოღმას ანთხევენ," მეორემ მიპასუხა, რომ იმ გარემოში სადაც ჩვენ ყველა და რომ ისინიც, ბედკრული საქართველოს ჩვეულებრივი შვილები არიან, როგორც ჩვენ.
7 აგვისტო. ერთი ჩვეულებრივი დღე. თითქმის ორი კვირაა გასული მას შემდეგ რაც მეორედ ვიყავი გაწვეული რეზერვში. ვზივარ სახლში და ფორუმზე თემებს ვათვალიერებ. თემა სათაურით: "ხალხო რა ხდება?!". ვინტერესდები. შევდივარ. ვკითხულობ.
დასაფლავება _ ეს დიდი მწუხარების მომენტია ერთთათვის, ხოლო ვინმესთვის შესაძლოა სხვისთვის ცუდის გაკეთების ყველაზე ხელსაყრელი მომენტი აღმოჩნდეს. წყევლების და ჯადოების ძალიან დიდი ნაწილი კეთდება იმ შესაძლებლობების გამოყენებით, რომელსაც დასაფლავება იძლევა. ცოცხალი ადამიანის სურათის კუბოში ჩადებაც კი უკვე სერიოზული გავლენის მოხდენას შეძლებს სურათის მეპატრონეზე. ამიტომაც არაა საჭირო უცხო ხალხის ყოფნა დასაფლავებაზე. მითუმეტეს იმ შემთხვევაში თუ ისინი აქტიურად ტრიალებენ სასახლის გარშემო.
zorbegi
ჭანჭლები